Godzina pracy konia, wypożyczonego na przejażdżkę wierzchem, kosztuje minimum 20 zł. Zaprzęgowego jeszcze drożej. Godzina pracy robotnika zatrudnionego przy najprostszych pracach fizycznych wynosi 8 zł. Czy wobec tego, skoro nie podoba mu się taka stawka powinien zrobić, jak mu radzą dogmatyczni liberałowie? Zmienić zajęcie. Nająć się do ciągania bryczek, a konia na bezrobocie.
Spokojnie. Nie ma się co oburzać tym zestawieniem pracy konia, z pracą człowieka. To jeszcze nic. Ekonomiści liberalni dawno zrównali robotnika z koniem, tylko głośno o tym nie mówią. Dla mas to tajemnica. Sytuację robotnika przedstawia się tak, żeby nagiej prawdy nie powiedzieć. Nie, nie można powiedzieć, że kłamią.  Byłoby zbyt prymitywne i krótkowzroczne. Gdyby prawda wyszła na jaw, zrobiłoby się za gorąco. Pomiędzy prawdą, a fałszem jest jeszcze mit. Polega on na tym, że prawdopodobne zdarzenia rozgrywają się w nieistniejącym świecie. Postaci są fantastyczne, czyny nadludzkie, a mimo to wiernie oddają to, co się między ludźmi działo i dzieje. Robotnik, w codziennej informacji, dostaje kolejny odcinek mitu o przygodach "samodzielnej jednostki ekonomicznej na wzburzonym rynku pracy". Jednostka walczy, konkuruje i dociera do celu. Oferta zostaje przyjęta. Pracownik daje swoją pracę i otrzymuje za nią zapłatę. Czyż tak nie uczą nawet w szkole? 

Czasopismo “Vanity Fair” opublikowało wyniki dochodzenia, które ujawnia, że przedsiębiorstwo France Telecom płaciło premię za doprowadzanie pracowników do zwolnienia się z pracy. Raport obfituje w makabryczne szczegóły dotyczące śmierci i masowych depresji pracowników. Dochodzenie wykazało, że w 2008 r. stutysięczna załoga wykorzystała 2 miliony dni na zwolnienia chorobowe tj. przeciętnie 20 dni na osobę.
Od 15 do 40% wynagrodzenia kadry menedżerskiej zależało od tego ilu pracowników zdołają zdemotywować i nakłonić do odejścia z pracy. Ustanowiono nawet cechy osób, których szczególnie należało się pozbyć: mężczyzna w wieku od 50 do 60 lat. Takie praktyki jak wielokrotne ściąganie ludzi z domu, ze stanowiska pracy, z biura, z miasta bez powodu; przenoszenie informatyków do działu marketingu, techników do obsługi klienta, itp. Należały do najbardziej łagodnych. Wyznania pracowników zapierają dech: “Każdego ranka, w drodze do pracy, płakałam”; “Pracownicy nie mogą stracić pracy, ale możemy wymagać, aby robili wszystko, czego zażądamy w dowolnym miejscu. Tych, którzy mają umowy, nie możemy zmuszać do robienia, czego tylko zażądamy w dowolnym miejscu, ale możemy ich zwolnić!”; „Widziałem jak dyrektor, publicznie, wskazał palcem pracownika i powiedział: To przez pana nie dostaniecie premii. Wyobraźcie to sobie! Wszyscy zwrócili się przeciwko niemu!”; Metody zwiększania sprzedaży należały do najbardziej agresywnych: “Jeden telefon i jedna sprzedaż” widniało hasło na ścianach biur. W rezultacie z powodu za małej sprzedaży, częstego wychodzenia do toalety, zejścia minutę przed czasem ze stanowiska otrzymywano bardzo poważne nagany i upomnienia lub potrącano część wynagrodzenia.  Jednak France Telecom, które w 2008 r. zarobiło 53 miliardy euro, odrzucało wciąż zarzuty, aż do makabrycznego oświadczenia odpowiedzialnego za zasoby ludzkie w firmie: „W ostatnich latach nie zwiększyła się liczba samobójstw. Przypominam, że 2000 r. było ich 28 a w 2002, 29”. Od 2008 do października 2009, 25 pracowników zatrudnionych w tym gigancie telekomunikacyjnym odebrało sobie życie. Piętnastu innych podjęło próby samobójcze. Michel D., jeden z samobójców, napisał list: “Odbieram sobie życie z powodu mojej pracy we France Telecom. To jedyny powód. Przeciążenie, brak szkoleń, totalny bałagan w firmie, zarządzanie za pomocą terroru! Podkreślam, że jedynym powodem mojego czynu jest praca, a więc odpowiedzialnym za moje samobójstwo jest France Telecom.”
Źródło: http://www.losrecursoshumanos.com

Facet z Instytutu Adama Smitha twierdzi, w debacie telewizyjnej, że występowanie w sądach pracy w obronie osób zwalnianych za działalność związkową to „awanturnictwo”. Władze Uniwersytetu im. Marii Skłodowskiej-Curie, niczym w stanie wojennym, robią „śledztwo” w sprawie, kto i na jakim sprzęcie wydaje „Curier UMCS”, będący głosem załogi, która zbuntowała się przeciw zastąpieniu czterystu pracowników obsługi przez firmę IMPEL. Komornik podczas eksmisji żąda od straży miejskiej by uśpiła psa eksmitowanej lokatorki, bo przeszkadza mu szczekanie. Sędzia podczas rozprawy eksmisyjnej namawia lokatora, żeby się wyniósł z mieszkania, bo „przecież właściciel chce je odzyskać”. Kościelna fundacja odbiera bezdomnemu kalece całą rentę w zamian za kąt do spania. Prezydent Bytomia uważa, że słuszną karą za nie płacenie czynszu jest zapakowanie eksmitowanych do specjalnie w tym celu utworzonego getta złożonego z kontenerów. Pracownik socjalny zwraca się na „ty” do kobiety zgłaszającej się po pomoc, w słowach pełnych najwyższej pogardy i lekceważenia. Ksiądz dobrodziej chce „resocjalizować” kobiety uciekające przed bijącymi mężami i każe im się modlić w dolnym kościele, z dala od bogobojnych parafian. Inny dobrodziej odmawia pochówku biedaczce, której nie stać na „co łaskę” i radzi jej „trzymać w lodówce” matkę nieboszczkę.
Oni wszyscy wierzą w zbawienną eugenikę opartą na selekcji naturalnej, dyscyplinę opartą na strachu, motywacyjną siłę niedostatku, wolną konkurencję, policję, monitoring, kary cielesne, wysokie wyroki, hossę na giełdzie, święte prawo własności i elastyczne formy zatrudnienia. I oczekują nadejścia inwestora katarskiego w chwale.
W ich świecie ubóstwo jest grzechem, bogactwo zasłużoną nagrodą. Siła prawem, praca towarem, a własność licencją na zabijanie. Powiadają nawet: Tyle praw, ile własności.
Ten pierwszy, pionier, który wytyczył działkę na bezkresnej prerii, ogrodził i napisał „własność prywatna” był złodziejem. Ukradł, wziął sobie coś, co przedtem należało do wszystkich. Własność daje władzę nad innymi. Ja mam, a ty u mnie pracujesz. Robię z tobą, z twoim czasem, co zechcę, bo inaczej zdechniesz z głodu. Teren prywatny jak obóz zagłady, jak więzienie kojarzy się z drutem kolczastym, murem, wszechobecnymi oczami kamer szpiclujących najmniejszy nawet ruch. W miarę jak rosną ich, właścicieli prawa, ich własność, kurczy się nasz obszar wolności. Agora, rynek, miejsce obywateli, wspólne miejsce gdzie jesteśmy razem, równi. Domy komunalne przejmują dawni właściciele, wykupują na własność lokatorzy. Osiedla są grodzone. Wiesza się tabliczki, że teren prywatny. A wśród licznych murów, którymi otacza się każdy najlichszy nawet blok, nie razi już tak bardzo mur Mokotowa. Ot jeszcze jedno odgrodzone osiedle…
Za pieniądze się modlą i rządzą za pieniądze sponsorów. Za pieniądze się kochają, uśmiechają się i kłamią z ekranów telewizorów. Może jak by tyle nie zarabiali, mniej by kłamali, wyraża przypuszczenie sceptyczny murarz Henio wyłączając telewizyjne wiadomości. Kiedy kłamią między sobą o swoich sprawach, kiedy się kłócą i obrzucają błotem, to nic nas to nie obchodzi. Gorzej, gdy nam mówią: Jest dobrze! Jesteście szczęśliwi! Bo to znaczy, że jesteśmy niewidzialni. My pracujący po kilkanaście godzin na dobę za głodową pensję. Zwalniani bez odprawy z pracy na czarno, wyrzucani z mieszkań do zatęchłych norm, tracący zmysły i władzę rodzicielską. My, którzy przegraliśmy z kretesem w wyścigu szczurów, właściwie nie istniejemy upchani do piwnicznych izb, kontenerów, przytułków, oddziałów psychiatrycznych i poczekalni dworcowych, nie istniejemy. Nie ma nas, nie ma problemu. I wy wszyscy głupawo uśmiechnięci wcale nie jesteście o włos od podzielenia naszego losu. Bo tak wam mówią, ci którzy nas nie widzą i nie zobaczą dopóki nie skoczymy im do gardeł.

Piotr Ikonowicz

Do międzynarodowego grona ruchów i organizacji sprzeciwiajacych się izraelkim przestępstwom na okupowanych ziemiach Palestyńczyków przyłączyli się polscy ratownicy medyczni zrzeszeni w Krajowym Zwiazku Zawodowym Pracowników Ratownictwa Medycznego - KZZ PRM. Wydali oni oświadczenie, w którym solidaryzują się ze swoimi palestyński kolegami z tamtejszej służby zdrowia ale także deklarują sprzeciw wobec polityki Izraela wobec Palestyńczyków. Opublikowana przez związek "Deklaracja solidarności polskich i palestyńskich ratowników w obronie  prawa międzynarodowego i bezpieczeństwa ratowników palestyńskich, przeciwko izraelskiej okupacji i oblężeniu terytoriów palestyńskich" głosi między innymi: "Okupowana Palestyna jest dziś najniebezpieczniejszym na świecie miejscem dla ratowników medycznych. Palestyńscy ratownicy pracują w skrajnie trudnych warunkach, stawiają czoła skutkom wieloletniej przemocy i okupacji, codziennie narażając swe zdrowie i życie".