W Polsce pojawia się coraz więcej głosów na rzecz wprowadzenia ordynacji większościowej i jednomandatowych okręgów wyborczych do parlamentu czy samorządów – inicjatywa jow.pl zyskuje coraz więcej głosów poparcia, a rządząca Platforma Obywatelska proponuje wprowadzenie tego systemu w wyborach samorządowych. Panuje konsensus, że polski system wyborczy, oparty na ordynacji proporcjonalnej, wymaga gruntownej reformy, a projekt JOW obiecuje odpowiedzialność parlamentarzystów przed wyborcami, przejrzystość i wiele innych rzekomych zalet. W rzeczywistości jednak pogłębi jedynie problemy polskiej sceny politycznej.

System JOW obowiązuje m.in. w Wielkiej Brytanii i USA. Jest bardzo prosty i na tym polega jego złudny urok - kraj czy region podzielony jest na tyle niewielkich okręgów wyborczych, ile jest mandatów do zdobycia. Z każdego z nich wybierany jest tylko jeden kandydat, który otrzyma największą część głosów. Brzmi ładnie? W praktyce deformuje wyniki wyborów i zmniejsza reprezentatywność. Oto dlaczego:

1. Zwycięzca bierze całą pulę. Obywatele należący do „przegranych” w swoim okręgu nie mają żadnej reprezentacji i są de facto wykluczeni z procedur demokratycznych, choć w przypadku podziału ich głosów mogą nawet stanowić większość wyborców! Terytorialne zakorzenienie poszczególnych opcji politycznych często powoduje, że lojalny wyborca niepopularnego w swoim miejscu zamieszkania ugrupowania przez całe życie głosowania nigdy nie wpłynie na wybór ani jednego kandydata. Z takim problemem borykają się np. brytyjscy konserwatyści w zdominowanej przez Partię Pracy Szkocji czy amerykańscy Demokraci w konserwatywnych, republikańskich stanach Południa.

2. Proporcje głosów oddanych w skali kraju często mają niewiele wspólnego z podziałem mandatów. Wyjątkowo skrajny przykład miał miejsce przy okazji niedawnych wyborów parlamentarnych w Wielkiej Brytanii, gdzie partia Liberalnych Demokratów zyskała jeden punkt procentowy głosów, ale straciła sześć mandatów – tylko dlatego, że tym razem więcej głosów padło w okręgach, gdzie i tak wygrali jej konkurenci.

3. W związku z powyższym terytorialny podział okręgów wyborczych staje się jednym z głównych wyznaczników podziału mandatów. W USA powstało nawet specjalne określenie, gerrymandering, na walkę polityczną prowadzoną poprzez zmienianie granic okręgów tak, by dopasować je do sondażowych wyników w sposób optymalny dla swojego kandydata. Czy to o to powinni spierać się przed wyborami nasi reprezentanci?

4. Pod wpływem JOW powstaje system dwupartyjny, zamknięty na wpływ z zewnątrz. Powoływanie nowych ugrupowań mogących realnie kontestować wybory staje się w zasadzie niemożliwe. W systemach wielopartyjnych główne ugrupowania muszą liczyć się z tym, że w przypadku niezadowolenia stracą wyborców na rzecz mniejszych partii, czekających tylko na ich potknięcia, a jeśli te urosną w siłę – wynik wyborów może narzucić koalicję. Natomiast przy JOW dwa molochy, pozbawione konkurencji, kostnieją we własnych strukturach.

5. Ordynacja JOW odbiera władzę wyborcom, a przekazuje ją aparatom partyjnym. Zwolennicy tej ordynacji wiele mówią o możliwości startu kandydatów niezależnych, jednak ostatecznie stanowią oni zwykle niewielką część parlamentarzystów, pozostającą w opozycji. Do rządzenia potrzebne jest zaplecze organizacyjne, programowe i finansowe, które zapewniają partie. W przypadku wielomandatowych okręgów mamy do wyboru wiele partii, a z każdej z nich kilku kandydatów – o różnych specjalnościach, wpisujących się w różne nurty. Natomiast w przypadku JOW to struktury partyjne wybierają spośród siebie jedną osobę, którą wystawią w wyborach. Oznacza to tyle, że choć oba stronnictwa są – niejako z przymusu – wielonurtowe i obejmują wiele poglądów, niepartyjny wyborca nie ma możliwości poparcia preferowanego przez siebie skrzydła partii. Zamiast tego dominacja takich czy innych poglądów w łonie partii jest wyznaczana przez frakcyjne rozgrywki, zamknięte dla zwykłych obywateli.

System wyborczy w Polsce szwankuje – to jasne, ale mamy problemy, które JOW jedynie pogłębi. Przez stosowanie faworyzującego duże partie przelicznika d’Hondta i bardzo wysokiego, pięcioprocentowego progu wyborczego, system partyjny jest całkowicie zamknięty na nowe ugrupowania. Zbyt wielu wyborców musi zadowalać się „mniejszym złem”, jakkolwiek by go nie pojmowali. Jest to tym bardziej odczuwalne w samorządach, które powinny być przecież polem dla oddolnych ruchów społecznych, ale wskutek bezlitosnej matematyki wyborów są jeszcze bardziej zdominowane przez największe partie niż parlament.

Nie musimy wybierać pomiędzy obecnym systemem a jednomandatowymi okręgami wyborczymi. Jest mnóstwo możliwości reformy, jak choćby wprowadzenie, wzorem krajów Skandynawskich i Niemiec, przelicznika Sainte-Lague, dającego większy wpływ mniejszym partiom, lub wzorem Australii – ordynacji preferencyjnej, w której zamiast głosować na tylko jednego kandydata, szeregujemy kilku najlepszych zgodnie ze swoimi przekonaniami, by nie marnować głosów i nie głosować taktycznie. Wybierzmy model, który uczyni naszą demokrację bardziej sprawiedliwą i bardziej reprezentatywną, a nie mniej – powiedzmy NIE jednomandatowym okręgom wyborczym! 

Dziś, 31 maja o godz. 15.30 udamy się pod ambasadę Izraela, żeby potępić zbrodnię  jakiej dopuściło się izraelskie wojsko na cywilnym konwoju humanitarnym płynącym na pomoc ludności w Strefie Gazy . W wyniku ataku na konwój zginęło 19 cywilnych aktywistów.

Jest to zbrodnia wojenna i jako taka powinna być osądzona według międzynarodowych praw i standardów. Jeśli społeczność międzynarodowa i polskie władze nie podejmą stosownych kroków i sankcji w celu osądzenia zbrodni i zadośćuczynienia ze strony Izraela lecz potraktują Izrael jako wyjątek, któremu wszystko wolno, to hańba okryją siebie i prawo międzynarodowe.

Z tym przesłaniem idziemy pod ambasadę państwa, które od lat jest okupantem i agresorem. Barbarzyństwu należy powiedzieć STOP.

Niżej relacja z portalu Wirtualna Polska

Izraelscy żołnierze transportują rannych (fot. AFP)

NPB("004");

NPB("007");

NPB("008");

NPB("010");

NPB("011");

NPB("012");

NPB("013");

NPB("017");

19 osób zginęło na skutek ataku izraelskich okrętów wojennych na konwój sześciu statków z pomocą humanitarną dla Strefy Gazy - poinformowała agencja Reutera. Na jednym ze statków znajdowała się Ewa Jasiewicz z Ruchu Wolna Gaza i redakcji polskiej "Le Monde diplomatique" - poinformował redaktor naczelny miesięcznika, Przemysław Wielgosz. Określił on izraelską operację "aktem barbarzyństwa i piractwa". Unia Europejska wezwała do przeprowadzenia śledztwa w tej sprawie.

Z doniesień wynika, że izraelska marynarka otoczyła wszystkie statki konwoju, ale dokonała abordażu tylko na jeden z nich. Według arabskiej telewizji Al Jazeera, do zdarzenia doszło na wodach międzynarodowych, 65 km od brzegów Strefy Gazy. Akcja zakończyła się przejęciem jednostek.

Osoby, które miały płynąć na statkach, przeszły szkolenie, jak zachowywać się wobec izraelskich żołnierzy nie używając przemocy Przemysław Wielgosz, Le Monde Diplomatique

Izraelska telewizja podała, że w wyniku operacji zginęło 19 aktywistów. Wcześniejsze doniesienia mówiły nawet o 26 ofiarach śmiertelnych, a według organizacji pomocowej "Flotylla Wolności", w ataku zginęło 16 osób. 15 z nich to Turcy, narodowość jednej ofiary jest nieznana.

Jak pisze agencja Reutera, bilans ofiar może być większy, gdyż izraelscy komandosi, którzy wkroczyli na statki z pomocą, dokonują przeszukań i spotykają się z ostrym sprzeciwem ze strony propalestyńskich działaczy.

Konwój składał się z dwóch statków transportowych, promu i trzech jachtów. W niedzielę rano opuścił terytorialne wody cypryjskie. Statki prowadziła turecka jednostka z 600 osobami na pokładzie.

Izrael od początku zapowiadał, że nie pozwoli dotrzeć statkom do rządzonej przez radykalny palestyński Hamas Strefy Gazy.

Na pokładzie jednego ze statków znajdowała się Ewa Jasiewicz, obrończyni praw człowieka polskiego pochodzenia, która urodziła się w Londynie. Około trzech godzin przed wydarzeniem rozmawiała telefonicznie z Przemysławem Wielgoszem. - Mówiła, że spodziewają się uderzenia, bo Izrael już wcześniej atakował międzynarodowych aktywistów - wyjaśnia Wielgosz w rozmowie z Wirtualną Polską. - Potem izraelska armia zablokowała połączenia satelitarne - mówi dziennikarz.

Wywiad z Moniką Merk, działaczką Die Linke w Berlińskiej dzielnicy Spandau, kandydatką tej partii do Bundestagu

Nowa Lewica: Jesteś działaczką Die Linke. Co to znaczy? Czy jesteś socjalistką, komunistką, socjaldemokratką?

Monika Merk: Czuję się socjalistką. Partia Die Linke jest partią pluralistyczną. Należą do niej również komuniści. Istnieje w partii Platforma Komunistyczna. Jest też Lewica Socjalistyczna. Jest też grupa określająca się jako Forum Demokratycznego Socjalizmu. Ja sama współpracuję z Lewicą Socjalistyczną. Ja pochodzę z domu robotniczego.

NL: Ty jesteś Wessi czy Ossi?

MM: Pochodzę z głębokiego Zachodu. Urodziłam się w Północnej Westfalii. I wychowałam się w zachodniej części Dolnej Saksonii. Mając 21 lat wstąpiłam do Socjalistycznej Partii Jedności Berlina Zachodniego. Ta partia jawiła mi się jako partia pokoju.

NL: A czym się różni lewica socjalistyczna w Die Linke od Platformy Komunistycznej?

MM: Różnice nie są takie wielkie, bo obie grupy mają charakter antykapitalistyczny.

NL: To dlaczego są osobno?

MM:  Platforma Komunistyczna pochodzi z PDS (Partii Demokratycznego Socjalizmu), podczas gdy Lewica Socjalistyczna powstała po połączeniu lewego skrzydła SPD z PDS w nową partię Die Linke. Obie grupy wspólnie walczą w ramach zjednoczonej partii na rzecz tworzenia alternatywy dla systemu kapitalistycznego.

NL: Czy Die Linke jest partią antykapitalistyczną?

MM: Jak dotąd Die Linke sformułowała tylko pewne zasady programowe, ale programu jako takiego jeszcze nie ma. W tych zasadach, które powstały przed dwoma laty jest mowa o demokracji w gospodarce, ale w ogóle nie jest poruszona kwestia własności. Nad projektem programu pracuje komisja, do której należą przedstawiciele wszystkich nurtów obecnych w partii, także przewodniczący Lothar Bisky oraz Oskar Lafontaine. Projekt zakłada między innymi nacjonalizację dużej części sektora bankowego jak też i to, że znaczna część strategicznych gałęzi gospodarczych także powinna należeć do sektora publicznego. Zakłada on także podniesienie płacy minimalnej. Wycofanie się Niemiec z udziału w wojnach na terytoriach innych krajów. W projekcie mówi się o cofnięciu antyspołecznych zmian ustawodawstwa socjalnego znanych jako ustawa Hartza, które obniżają minimalny dochód gwarantowany przez państwo. Ważnym elementem jest także przebudowa ekologiczna systemu.

Prywatyzację LW „Bogdanka” odtrąbiono w mediach jako wielki sukces. Operację zakupu większości akcji przez OFE minister Grad nazwał obywatelską prywatyzacją, jako  że zyski kopalni miałyby pracować na nasze przyszłe emerytury. Pozostawienie zaledwie 4,3 % akcji w rękach skarbu państwa nazwano zabezpieczeniem przed „zakusami polityków na majątek spółki”. Dowodem na prywatyzacyjny sukces mają być wielkie inwestycje podjęte w celu podwojenia wydobycia i sprostaniu światowej konkurencji, szczególnie rosyjskiej, oferującej wysokiej jakości, tani syberyjski węgiel. Ruszyła budowa mostu ze Stefanowa do Bogdanki, którym ma być transportowany przenośnikami taśmowymi, wydobyty w Stefanowie węgiel. Uruchomiono ścianę wydobywczą, w której urabianie pokładu prowadzone jest technologią strugową, dającą czystszy urobek, o znacznie lepszych parametrach i o wiele wydajniejszą od tradycyjnej – kombajnowej. A co najważniejsze – utrzymuje się wysoki kurs akcji Bogdanki na giełdzie.

            Rzeczywiście  w aspekcie ekonomicznych wskaźników, trudno wyobrazić sobie lepszą sytuację i trudno się dziwić entuzjastycznym enuncjacjom mediów. Jest jeszcze problem postrzegania operacji prywatyzacyjnej przez  załogę, o którym wspominano zaledwie mimochodem,  a ta zdaje się nie podzielać prywatyzacyjnego hurraoptymizmu. Właściwie nie ma się czemu dziwić, że opinię załogi tak mało brano pod uwagę, ponieważ jako takiej opinii załoga jako całość nie wyraziła. Wieść o sprzedaży akcji OFE spadła jak grom z jasnego nieba. Zaskoczenie było tak duże, że związki zawodowe … powstrzymały się od komentarzy. Kto chce się dowiedzieć co myślą górnicy, musi po prostu pytać każdego z osobna i wielce się zdziwi, jak różne od oficjalnych wersji są ich zdania. Sukcesy ekonomiczne wcale nie spowodowały, że pracownicy LW Bogdanka widzą przyszłość na różowo, zaś wbrew licznym informacjom pojawiającym się w mediach, trudno znaleźć entuzjastów pełnej prywatyzacji.